മറുവശം
ഞാൻ ജനലരികിലെ സീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കൊച്ചിയുടെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിൽ KSRTC ബസ് മെല്ലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. ലക്ഷ്യം തിരുവനന്തപുരമാണ്. മനസ്സിൽ അസ്വസ്ഥതയുടെ ഒരു നേരിയ മൂടൽ. അപ്പോഴാണ് അടുത്ത സീറ്റിലിരിക്കുന്ന വൃത്തനെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞ ചുളിവുകൾ, ക്ഷീണം തളംകെട്ടിയ കണ്ണുകൾ, എല്ലുകൾ തെളിഞ്ഞ കൈകൾ... അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ രൂപം തന്നെ ഒരു ദുരിതകഥ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. വളരെ സാധാരണക്കാരൻ, പക്ഷേ എന്തോ ഒരു ഭാരം അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നി. യാത്രക്കിടയിൽ ഞങ്ങൾ പതിയെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പേര് വേലായുധൻ എന്നായിരുന്നു. പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അദ്ദേഹം തൻ്റെ ജീവിതം പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഓരോ വാക്കും എന്റെ ഹൃദയത്തെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ അച്ഛൻ മരിച്ചു. ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ ബാല്യമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. പഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ കൂലിപ്പണിക്ക് പോകേണ്ടിവന്നു. യൗവനത്തിൽ ഒരു നല്ല ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ട് വിവാഹം കഴിച്ചു. ഭാര്യയും ഒരു മകനുമുണ്ടായിരുന്നു. വളരെ സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ജീവിച്ചുപോയ ഒരു കുടുംബം. സന്തോഷം അധികകാ...